اصلاح ویژگی‌های فیزیکی-شیمیایی پلیمرها از طریق عاملدار کردن، یک رویکرد کاربردی در تهیه داربست‌های مهندسی بافت است. هدف این پژوهش، سولفونه کردن پلی‌اترسولفون و بهبود زیست‌سازگاری آن برای تنظیم رفتارهای سلولی است. با استفاده از سه غلظت متفاوت کلروسولفونیک اسید به عنوان عامل سولفونه کننده، پلی‌اترسولفون با درجه سولفونه شدن‌ مختلف تهیه شد. درجه سولفونه شدن به صورت کمی و کیفی بررسی شد. سپس پلیمرهای تهیه شده به روش الکتروریسی به صورت نانوالیاف شکل‌دهی شدند. خواص شکل شناسی، زاویه تماس و تخلخل داربست‌های نانولیفی مورد مطالعه قرار گرفت. در نهایت، چسبندگی و رشد و تکثیر سلول‌های بنیادی مزانشیمی کشت شده روی داربست‌ها بررسی شد. طبق نتایج آزمون تیتراسیون، پلی‌اترسولفون با سه درصد مولی 2/14، 1/22 و 1/30 سولفونه شد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی نانوالیاف نشان داد که نانوالیاف پلی‌اترسولفون در غلظت W/V% 25، ساختاری یکنواخت و بدونه دانه دارد و توزیع اندازه قطر نانوالیاف پلی‌اترسولفون سولفونه شده با نرخ جریان ml/h 09/0 به صورت یکنواخت است. سولفونه شدن بسیاری از خواص داربست‌ نهایی را به صورت قابل توجهی تغییر داد. زوایه تماس آب پس از سولفونه شدن از ◦130 به ◦117، ◦108 و ◦100 کاهش یافت. قطر نانوالیاف از nm391 به nm 192، nm 140 و nm 121 کاهش یافت. مطالعات سلولی نشان دادند که سولفونه کردن نانوالیاف پلی‌اترسولفون باعث بهبود چسبنگی و افزایش رشد و تکثیر سلول‌های بنیادی می‌شود؛ اما درجه سولفونه شدن باید در یک حد بهینه‌ای بماند. طبق نتایج، سولفونه کردن روش مناسبی برای بهبود خواص پلیمرهای مصنوعی مثل پلی-اترسولفون برای کاربردهای زیستی است.