تحقیق حاضر به بررسی تأثیر افزودن نانوذرات گرافن اصلاح شده با 3-آمینوپروپیل‌تری‌اتوکسی‌سیلان به ماتریس پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان با ترکیب‌های 1، 3 و 5 درصد بر خواص مکانیکی این کامپوزیت‌ها می‌پردازد. پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان به‌عنوان یک ماتریس پلیمری با ویژگی‌های منحصر به فرد، نقش مهمی در صنایع مختلف از جمله الکترونیک و مهندسی پلیمری ایفا می‌کند. این پلیمر سیلیکونی از ساختاری با مقاومت در برابر دما، انعطاف‌پذیری و عایق الکتریکی بالا برخوردار است.
استفاده از نانومواد به‌عنوان اجزای اصلی نانوکامپوزیت‌ها تأثیرات چشمگیری در بهبود خواص مختلف مواد به همراه دارد. ترکیب نانوذرات گرافن با ماتریس‌های پلیمری، به‌ویژه پلیمرهای سیلیکونی، به‌عنوان یک راه کارآمد برای بهبود خواص مکانیکی و حرارتی مواد شناخته شده است.
پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان، با ویژگی‌های خاص خود از جمله مقاومت به دما، انعطاف‌پذیری و عایق الکتریکی، ممکن است دارای محدودیت‌هایی در خصوصیات مکانیکی باشد؛ از این رو، افزودن نانوموادهای اتصال‌دهنده به‌منظور بهبود این خصوصیات اهمیت دارد.
در این تحقیق، نانوذرات گرافن اصلاح شده با 3-آمینوپروپیل‌تری‌اتوکسی‌سیلان به ماتریس پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان افزوده شده و تأثیر این افزودنی بر خواص مکانیکی نانوکامپوزیت مورد ارزیابی قرار گرفته است. برای تجزیه و تحلیل ویژگی‌های نهایی نانوکامپوزیت، از تکنیک‌های FT-IR، FE-SEM، RAMAN، TGA و XRD استفاده شده است. نتایج نشان می‌دهد که سنتز گرافن اکساید به‌درستی انجام شده و نانوذرات 3-آمینوپروپیل‌تری‌اتوکسی‌سیلان به‌خوبی و به‌صورت فیزیکی و شیمیایی به سطح صفحات گرافن اکساید پیوند یافته‌اند.
هدف این تحقیق دستیابی به یک روش کارآمد برای بهبود خواص مکانیکی پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان با استفاده از نانوذرات گرافن اصلاح شده و ارائه یک مبنای علمی برای ارتقاء عملکرد مواد سیلیکونی در کاربردهای مهندسی و صنعتی است.