پرایمرها به عنوان لایه‌های واسط عملکردی، نقش کلیدی در بهبود کیفیت چاپ، افزایش چسبندگی جوهر و ارتقای دوام لایه‌های چاپ‌شده ایفا می‌کنند. با تنوع زیرآیندهای صنعت چاپ از مواد سلولزی و فویل‌های فلزی تا فیلم‌های پلیمری، طراحی پرایمرهای متناسب با ماهیت زیرآیند و فناوری چاپ ضروری شده است. این مقاله مروری، سازوکارهای عملکردی پرایمرها را بررسی می‌کند و بر اصلاح ویژگی‌های سطحی مانند انرژی سطحی، ترشوندگی، زبری و یکنواختی تأکید دارد؛ این عوامل پیش‌نیاز چاپ با وضوح بالا و پایداری بلندمدت هستند. از منظر فیزیکی و شیمیایی، پرایمرها با افزایش انرژی سطحی، کاهش زاویه تماس جوهر، ایجاد پیوندهای شیمیایی و برهم‌کنش‌های بین‌مولکولی، اتصال مکانیکی و کنترل جذب/نفوذ جوهر، چسبندگی و کیفیت بصری را ارتقا می‌دهند. مطالعات نشان می‌دهد پرایمرها نه تنها انتقال و تثبیت جوهر را بهبود می‌بخشند، بلکه با یکنواخت‌سازی سطح و تنظیم خشک‌شدن یا پخت جوهر، بازده فرآیند را افزایش می‌دهند. انواع پرایمرها شامل حلال‌پایه، پایه‌آب، تابش‌پز و نانوذره‌محور، به صورت تطبیقی تحلیل شده‌اند. انتخاب پرایمر مناسب نیازمند درک برهم‌کنش‌های پرایمر-جوهر-زیرآیند و شرایط فرآیندی است. تحقیقات اخیر بر پرایمرهای پایدار، چندمنظوره و سازگار با چاپ دیجیتال/جوهرافشان تمرکز دارند. چشم‌انداز آینده به سامانه‌های هوشمند، زیست‌پایه و قابل‌بازیافت معطوف است تا الزامات فنی، اقتصادی و زیست‌محیطی را همزمان برآورده کنند.